Ο λαός μας έχει μια γνωστή φράση για να περιγράφει τα βάσανα. Λέει «του λιναριού τα πάθη». Και πώς όχι; Ένας μεγάλος παραμυθάς, και το να είσαι παραμυθάς τον μεσαίωνα σήμαινε παιδαγωγός μεγάλος, ο Χ. Κ. Άντερσεν χρησιμοποίησε τον μύθο του λιναριού για μιλήσει όχι «για τα πάθη» μα για την δυνατότητα που ελλοχεύει σαν την απρόσμενη ελπίδα σε όσους δεν τα παρατούν «μπροστά τους».

Μια μέρα, λέει, το λινάρι καμάρωνε την απίστευτη γαλαζωπή του ομορφιά («που έμοιαζε με το καθρέφτισμα του ουρανού στη γη») στο λιβάδι κι ένα «σοφό» λουλούδι τον κορόιδεψε για την εφήμερη ευτυχία του μ’ εκείνο το «μηδένα προ του τέλους».

«Δεν μπορεί» σκεφτόταν το λινάρι. «Η ζωή των λουλουδιών δεν είναι τόσο σύντομη. Αύριο θα ξαναδώ τον ήλιο να λάμπει. Αύριο θα ξαναχαρίσω και θα ξαναευλογηθώ με ομορφιά».

Αλλά «αύριο» ήταν η ημέρα που κάποιοι έκοψαν το λινάρι, προκαλώντας του πόνο ασύλληπτο. Το βύθισαν στο νερό σα να θελαν να το πνίξουν. Κι έπειτα στη φωτιά σα να θελαν να το κάψουν. Κι όμως αυτό δεν έχανε το θάρρος του: «Πρέπει να ’μαστε προετοιμασμένοι και για την συμφορά, δεν μπορούμε να είμαστε διαρκώς ευτυχισμένοι. Ίσως κι ο πόνος αν εξελίσσεται να χρησιμεύει σε κάτι».

Και το λινάρι ταπεινωνόταν διαρκώς. Το πάγωσαν, το έψησαν, το χώρισαν σε πολύ λεπτές ίνες, το χτένισαν, το περιτύλιξαν σε μια ρόκα, κάνοντάς το λεπτές κι ανθεκτικές κλωστές. «Από τα ευτυχισμένα παιδικάτα μου θα βρω τη δύναμη ν’ αντέξω» σκεφτόταν καθώς αναπολούσε τον ήλιο και το φεγγάρι, να περνούν πάνω από τα σέπαλά του, καθώς θυμόταν το βραδινό αεράκι να του χαϊδεύει τα πέταλα.

Και μια μέρα μετατράπηκε σε λευκό λινό, ανθεκτικό και πολύτιμο πέρα από κάθε εφήμερη ευτυχία. Τώρα είμαι πιο δυνατό και πιο φίνο σκεφτόταν υποδεχόμενο αυτήν την δεύτερη, κατεργασμένη σε μια βαναυσότητα που χε ξεπεραστεί κι άρα ακόμη πιο σταθερή, περίοδο ευτυχίας.

Κι όταν ένας ράφτης το έκανε ρούχο για ένα παιδί το λινάρι μετατράπηκε σε κάτι πολυτιμότερο από κάτι όμορφο, μετατράπηκε σε κάτι χρήσιμο.

Πέρασαν χρόνια που συνόδευε το παιδί στα παιχνίδια του και στα όνειρά του, αφήνοντας με την υγεία του φυσικού υλικού του το δέρμα (και το μυαλό) του παιδιού να αναπνέει. Κι έπειτα συνόδευε το παιδί του παιδιού, περνώντας από γενιά σε γενιά σαν παρακαταθήκη.

Μα όταν πια τα παιδιά «μεγάλωσαν» (αν ποτέ μεγαλώνουν) κι έγινε εκείνο κομμάτια, πίστεψε ότι είχε έρθει το τέλος του. Κάποιοι το πήραν σε μια δοκιμασία δεύτερη. Το έβρεξαν πάλι, το πολτοποίησαν με πατσαβούρια τεράστια, το πίεσαν μέχρι ασφυξίας και ξάφνου το πολύτιμο φυτό μετατράπηκε στο πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο! Έγινε χαρτί, έγινε λόγος, δηλαδή αιωνιότητα και μνήμη, έγινε βιβλίο.

«Πώς να φανταστώ πριν τόσα χρόνια, δίκαια αυτάρεσκο μες στο λαμπρό μου λιβάδι πως μια τόσο άδικα σύντομη ζωή θα ήταν τόσο παντοτινά χρήσιμη αφού όλα τα άλλα λουλούδια θα ’χαν πεθάνει για την ανθρωπότητα;».

Και το λινάρι βρήκε τη θέση του σε μια βιβλιοθήκη απλώνοντας και πάλι την ομορφιά μα και την αληθινή μήτρα της τη Σοφία…

Ίσως δεν υπάρχει στις μέρες μας και για όσα ζούμε (κι ως ανθρωπότητα κι ως έλληνες κι ως Αρειανοί) πιο ταιριαστός μύθος από αυτόν εδώ που μια φορά (φορά που θα θυμάμαι για πάντα) μου τον είχε διηγηθεί ο πρωτοκαπετάνιος του Πόντου παππούς μου που άνηκε σε βασανισμένη γενιά…

Έτσι κι ο ΑΡΗΣ μας, γνώρισε την πιο ηλιόλουστη παιδική ηλικία στιγματίζοντας με την λάμψη του την απαρχή του νεοελληνικού αθλητισμού, πριν ν’ αρχίσουν όλα να μεταφράζονται σε διαπλοκή, εξουσία και χρήμα.

Έτσι κι ο (δίκαια πικραμένος) Λαός μας που πέρασε του λιναριού του πάθη (κι ακόμη τα περνά) και τα μετέτρεψε όσον αφορά τον σύνδεσμο σε μια νοοτροπία Σοφίας Δύναμης και μοιράσματος Ομορφιάς… παραδίδοντάς του σαν παρακαταθήκη από γενιά σε γενιά.

Γι’ ακόμη μια χρονιά δείχνει όμως ότι τα πάθη μας θα επαναληφθούν κι ότι η περσινή χαρά «δεν ήταν για πάντα». Για ακόμη μια χρονιά δείχνουμε να πληρώνουμε παντοιοτρόπως το κατεστημένο, από τη μια χτυπημένοι από επιλογές του, καθότι έχουμε ειδικό βάρος κι ο (ελπιδοφόρος γι αυτή τη χώρα μα απειλητικός για τους νταβατζήδες της) σπόρος μας δεν πρέπει ν’ ανθίσει, κι από την άλλη (καθότι άσχετοι με τα κυκλώματά του) ίσως (ίσως κι όχι, ανοιχτό, δικό τους στοίχημα είναι, η υπομονή και η κριτική στήριξη είναι δική μας…) ξεγελασμένοι σε πολύφερνες επιλογές μας…

Άλλωστε αυτό το πρωτάθλημα το έχουμε όλοι απαξιώσει. Το κατανοώ. Κι αυτό δημιουργεί κόπωση και αηδία, ειδικά σε έναν Λαό όπως ο Αρειανός που έβαλε στοίχημα για κάτι ποιοτικότερο πέρα από τα νεοελληνικά όριά τους και το πάλεψε επώδυνα επί χρόνια.

Όμως ας κάνουμε όλοι μια προσπάθεια να δούμε αυτό τον πρωταθληματικό γύρο ως πρωτάθλημα αντοχής και δικής μας ενδοσκοπικής αγάπης. Δεν κοιτάμε γύρω, κοιτάμε εμάς προετοιμαζόμενοι για του χρόνου, μόνο που θα πρέπει να αποκομίσουμε τα ευρωπαϊκά χρήματα για ν’ αποδώσουν οι κόποι μας του χρόνου…

Γιατί ο ΑΡΗΣ (όπως κι η Ελλάδα, όπως κι η ανθρωπότητα) παρά τα μειονεκτήματά του δεν αποτελείται από πέταλα (μόνο). Μα και από βαθύ ατσάλι. Θα τα καταφέρουμε, έστω και (ξανα)περνώντας του λιναριού τα πάθη. Θα ’ρθει ένα Φως…

[You must be registered and logged in to see this link.]